ما را چه شده؟...

گاهی از این که خودمان نیستیم و مجبوریم نقش بازی کنیم عذاب می کشیم و باز ادامه می دهیم. یک دور باطل و چه کار بیهوده ای. عمر را برای خوشامد دیگران و دلخور نشده دیگران نابود می کنیم و اعصابمان را لگد مال ستم خودمان می کنیم. کاش به ما یاد داده بودند که مهمترین شخص در تمام زندگی مان خودمان هستیم. دیگران به واسطه ما ارج و قرب دارند و نه ما به خاطر دیگران. تا جائی حرمت نگه داریم که حرمت خودمان نشکند. کاش کاش کاش به ما در این آموزش بی پرورش ارج نهادن به خودمان را یاد داده بودند نه فدا کردن خودمان در کارمان را. کار بیگاری برای آموزش بی نتیجه. افسوس افسوس افسوس که برای اصلاح و تغییر دیر است. خیلی دیر. خیلی دیر...